<OrdoguttrykkK>

kaffitist	kaffitørst
kakke	banke på døre før ein gikk inn te følk. Dei sa at dei kakka på døre
kanntøffel	potet
kansi	kanskje
kastet	etter ein veg der det hadde foregått noko alvorleg som drap. Når folk gikk etter egen og kom forbi der det alvorlege hadde skjedd , tok dei ein kvist eller ein stein og kasta bortpå staden der ugnerningen hadde skjedd. Av dette kjem namnet Kastet.
kaun	byll
kiubar = kløvrei	kløvsal
kavere	påstå
kittel	kjel
kjakji	kinn, kjake / klem
kjatre	protestere , argumentere mot
kjeik	rett . Han æ so kjeik i ryggen. Dei sa mæ bratt.
kjeiræ	kjeire – kjeirde - har kjeird -- å køyre / kjøre
kjetal	kilen
kjidne komo seint heimatt i jår	kyra kom seint heim att i går
kjingel	edderkopp
kjingelvev	ein netting kjingelvev lager til å fange flugu i.
kjivast	krangle
kjonvøllind	narr
kjægle	krangle
kjæsebreste	mjølka har vorte lunka og det blir då ost. Dette kalla dei kjæsebreste. Mange kalla det berre breste.
kjøkju	kjeltringstreker
kjøsta	pusta
kjåen	masute. Du æ so kjåen i dag.
kjåk	mas
kjåkute	masete
kleie	klø
kleise	klare ikkji å prate reint. Han kleisa
Kleivi	eit gardsnamn som i dag blir skrivi Kleven
klen	- klenare/ klendre -- dårleg - dårlegare
klent	dårleg
kleven	kammerset i hallingstugu vart brukt i øvre Nes
klineri	søtsaker
klundre	plundre
klengjin	henge på , vanskeleg å bli kvitt
klængjinavn	når dei vrei på navnet som øfto va i gamle daga, so sa dei at dæ va klængjinavn.
klæu	klær
klåfingra	ein som skal ta på alt han se
knisla	smålo
knæppe	folde hendene. /knæppe ein knapp. Knæppe att brokesmikken
knøs	heilt, fullstendig (foret æ knøs turt)
knøu	dette var namnet på eit emne til flatbrød. Dei sa òg knøu for brøddeig.
ko som æ	uansett
koss	hvordan / korleis
koss jikk dæ mæ de	eit uttrykk som vart mykje brukt når nokon hadde øydelagt seg.
krabb	utøy på sauene
krafse	harv
krisla	lo og var full av liv.
krisla	kilte
krisle	le(gji) og æ full av liv
kro	borti hjørnet i rommet. I dag kalle dei kaffeer kro
krugryggja	pukkelrygget
krus	stas / oppmerksomheit
kræk	smått, sjukeleg om dyr el. mennskje
kræka	gå sakte
krøsskaste	legge eine beinet over det andre
krøtu	smuler
krøtute	smuldrete
kråskåp	hjørneskåp
kur stille/role	vara roleg. Du må vara kur stille
kurre	kvile. Dei sa når dei hadde ete og skulde legji se å kvile at dei skulde kurre maten.
kvælve	tømme ut “ E kvelva / kvælde bytta”
kvæmmfølk kvinnfølk	kvinne/r
køla ned	vart slått /sliji ned
køll	ås
køll	dette overende. E jikk i køll.
kølten	fisk som har liggi i sola
køven	kammerset i hallingstugu. vart brukt i ytre Nes
kåpar	kobber
kvitt	utslitt (han va heilt kvitt)
kjone	øydelegge (alt han har)
kjivast	å trette (dei kjivast støtt)
kjivaktig	ein som har hug til å krangle
klå se	prøve seg (han æ ikkje god å klå se på) – klå : springe (han klådde ette)
kvælke	øydelegge
kjørr	kjerr
kyrlag	ei kyr, tre sauer og tre geiter. Når det vart slakta så sa dei kor mange kyrlag dei slakta til huset.
kurv	eit pølseslag som vart oppbevara på stolphuset.Var òg nemninga på ein gut.
kørg	korg
klot	mjølball til å ha i suppa
kjølkin	vrang
kveldseikte	tida mellom eftasvæl og kvelds (kveldsøkta)
knappast	stelle hjorna på kyra så dei ikkje vart så kvasse at dei skadde einannan dersom dei sloss / drogost
krasafaren	nedsliten
kvokko	fleirt. pret- av å kvekji – kvekk - kvakk / kvokko – har kvek
kjæser	kjeltring
kjå	klenge
kofør	hvorfor / korfor
kjærald / kjøreld	spann
køla ned på	slå ned
køste	koste
knote	spikke
kjæseren	vart brukt uner ysting av ost. I dag kallast det leiper
knudrute	ujamn
kubberulle	la seg stiv på bakken og lot seg rulle nedover bakken
kro se	komma seg fram
klen	dårleg / sjuk
kope	glana / stirre (nedsettande meining)
kæm spør du før	eit uttrykk ein brukte når ein nødig ville svara på det ein vart spurt om.
kav sinna	bråsinna
kanne	når søya ikkje ville la lambet sitt suge og ikkje brydde seg om det, vart det sagt at ho kanna ikkje lambet sitt.
kløne	halde -- ”han klønte se fast”
kjetal / kjetan	kilen
knette	knett – knatt – har knøtte --- gi lyd frå seg (de knatt ikkje i`n)
kvi seg	grue seg
kaku	brød
kå	snu foret for å tørke det
kakubryne	brødskive
kaldsvar	barken gikk let av på tæla timmer før det kaldsvar
kjennast	vera kjent med kvarandre –”Dei kjendest frå før”
kjidne	kyra
kørgfest	Dette var ein festmåte som er borte for lenge sidan. Eg kan så vidt hugse at unge folk prata om at dei hadde hatt kørgfest. Jentene laga då kor si korg med mykje godt oppi. På festen vart korgene aukjonert bort og den som fekk tilslaget skulde vera sammen med jenta som hadde laga korga reisten av kvelden.
køse	hogge ned alt
køsi	Før i tida hogg dei ned skog for å få betre beite. Dei brende den skogen dei hadde høgd og i oska saman med jord laga dei ny åker. I desse køsin vart det tungt korn som vart brukt til såfrø og julebrygg.
korkje	verken
kræv	sterk – dei sa dette om eit nyfødt barn som var kvikt og raskt. Dei sa det samme om dyr
krøklen	dårleg til å gå
kve	innhegning
kvem	ein som tuller mykje – uroleg og rastlaus ( å kvema)
knø	banke opp
kjåste	puste tungt
kri = kry	”dæ krir av følk der” – mange folk der
krisse = krysse	overtala
klundremeis	ein som ikkje får til noko med hendane sine.
kidn / kritir	ubest.form fl.t.: kyr
kølna	bli kjølegare
kråne se	bli frisk att , koma seg att
korare	hverandre / kvarandre
klundre	vanskeleg, tungvint, ”dæ jikk vrangt. E klundra me fram.
kvædnafør	før i tida hadde mange gardar mølle. Det var ikkje alltid det var nok vatn i elva til å mala, men når det var vatn nok, sa dei at elva var kvædnafør.
kvædn	kvern, mølle
kveise	kvise, urein hud
kvemut	uroleg, rotete
kvifull	grue seg; har linten hug til å foreta seg noko
kviliingsværme	bål skogsarbeidarane brukte til kaffivarme og til å varme seg når dei kvilte.
kvirrvill	kvervel, virvell – Denne kvirrvillen gikk rundt slik at det som var festa med kvirrvill , kunna røre seg fritt. Brukt under tømmerkøyring.
kvitill	ullteppe
kvitsunhelji	pinsa
kveda	synge
kvælve	velte
kødn	korn
kølle	kolle, kyr utan horn – betyr òg: hogge tømmerstokken i enden slik at han skulle gli lettare.
kølten	Når ein låg ute i sola, så vart ein ofte uvel. Då sa dei at han følte seg kølten.
køppe	Eit gamalt middel mot sjukdom. Dei gjorde eit snitt i huda med kniv. Så brukte dei ein kopp til å suge ut blod med. Dette var køppemaskina.Det var spesielle folk som dreiv med dette. Her i bygda dreiv Ola Tørrisplass med det. Eg hugsar at eg vart skremd med at dei skulle hente`n Ola så han kunna køppe meg dersom eg ikkje var snill.
køll	fjelltopp, åstopp
kjøfslekule	store iskuler
klabbe	Når det var mildt vær, hadde snøen lett for å legge seg i hesteskoen. Når vi høgg denne klabben ut av hesteskoen, sa vi at vi klabba hesten. Betyr og snø som legg seg under skia.
klavadagan	dagane mellom jul og nyttår
klavatre	dette vart lagt utanpå bogringen til hesteselen
kloter	mjølboller i kjøtsuppa
klipe	tømmersaks
klukke	klokke
klængji	henge på; innpåsliten; ”E bi ikkji kvitt`n. Han kjængji se på me”
klæss	forsterkande ord / adverb : klæss våt
klæsse	slå ; ”E klæsste te`n”
kløkk	veik; ”Han æ for kløkk te å ta tunge tak” ; ”graset æ for kløkt te å slåast”
kjyte	skryte
kløpp	klopp; stokkar på ein stig der det er vått
kløve	klatre
knaost	trøgost; dagleg kost på borda i gamle dagar.
kneikji	kneik, bakke
knu	gni
knike	gni
knødn	knær
ko	hva / kva ; ”ko æ`re `ru siji?” (kva er det du seier?)
kofør	hvorfor / kvifor
kamm	på svingbanken på bukken som ein køyre tømmer med.
kamb	kam (til håret)
kampabel	oppfinnsom
kanse	ta seg ut eit stykke jord. Det heitte å kanse inn.
kapphendt	like god med begge hender.
karrereipe	reip til å snøre forlasset i bakkarren.
karsk	modig
kast	knute
kaup	ølbolle
kavere	garantere
kavleleggji	legge stokkane i ei blautmyr for å kunna køyre der. Då kavlela dei myra.
kjaften	munnen, kjeften
kjaftehakji	ein som var svær til å bruke kjeft på andre
kjeir	kraftig uvær (helgemesskjeiren)
kjeire - kjeirde	kjøre – kjørte
kjeiveplog	ein vragfant som aldri kunna vera einig med nokon. ” Sa ein at bjødn va brun, so vilde ein kjeiveplog sea st han va kvit.”
kjelring	til å koko prim og ost i. Seterreiskap.
kjæmbu	før i tida når dei såta foret, så laga dei fine kjembu i såta. Når dei hesja for , så kjemba dei. Rakstedeia laga kjembu.